امشب من بسیار زیبا بودم البته زیبایی هنر پروردگار است و من از خود چیزی ندارم ، امشب فهمیدم با تمام هدیه های خداوند و با تمامی محسنات ، من تنهام ، من همیشه تنهام ولی امشب به خودم اجازه دادم تنهایی حس کنم ، من دختری ام که یک اقا در مقابلم خجالت میکشد که یک قدم برداره ، امشب میون انبوه شلوغی من تنها

من چقدر بدبختم که از ناراحتی به وبلاگم پناه میبرممن خیلی ناراحتم ، الانی که اینو می نویسم ، تو بازارم و منتظر تاکسی که از دفتر گرافیک به خونم برم ، چقدر ما ادمها عجیبیم و چه ظالمانه روح همدیگرو می آزاریم ، امروز من همه زمان خوابمو اختصاص دادم به یک انسان ، به شخصی که بهش احترام قائلم و براش وقتم گذا

در دنیای کوچک من هیچکسی بیدار نیست ، در دنیای بلوری من هیچ کسی بینا نیست ، در دنیای من در کوچه و خیابانش در انبوه مردمانش هیچ کسی نیست ، چشم ها همه بسته اند ، کسی کسی را نمیبیند و در اوج گرفتن آفتابش چشمها بسته میشوند و دیگر روشنایی معنی ندارد ، ظلمت حتی افتاب را ناکار کرده است ، دیگر کسی بیدار نیست ، هر چه هست دلمرده اند ، اینگونه بیتابانه به دنبال که میگردی ، کمی جور دیگری بنگر ، نه رو به افتاب بلکه پشت به ان شاید حقیقتها را ببینی ، شاید باور کردی اوج ظلمت را

توی دوره ی من ، توی دنیای ما امروزیا ، ما نسل سومی ها همه چی خفقانه ، ما توی دوره ی بی تکلیفی زندگی میکنیم ، توی دوره ای که از هیچی به همه چی رسیدیم ، مث وحشیا به همه چی چنگ میزنیم ، پدران و پدر بزرگان ما با اصالت و شرف زندگی کردن با تعهد و مسئولیت ولی مردای دوره ما به همه چی و همه کس چنگ میزنن و حت

عشق زیباست ولی گران است ، عشق ماورای هوش بشر است ، گر عشق بیاید هوش میرود ، عشق نیرو است ، نیرویی فراتر از منوتو ، عشق از خود گذشتگی است ، گذشتن از خود و تسلیم معشوق ، عشق هم کوری است هم بصیرت ، عشق یعنی دیدن یار و ندیدن خود ، عشق یعنی تپش .

من به مردان قبطه میخورم چون که آنان برای خود همراه و همسری اختیار میکنند که تا ابد به پایشان مینشیند ، ولی من تمام این اطراف را گشتم ولی مردی را پیدا نکردم که تا ابد به پایم با تمام داشته هایم بنشیند ، به نظر من جنس خانم این طور افریده شده است که کم بخواهد که تنوع نپذیرد ، ولی نمیدانم چرا اقایان را

یه ارامش ناتموم می خوام ، ارامشی مث زندگی ماهیها ، بدور از دنیای پست و پلید ما ، بدور از دغدغه ، کاش همه ما ادما فقط محتاج خدا بودیم ، کاش دنیا طوری ساخته میشد که فقط از خدا طلب میکردیم ، بالاخره هر چقدر هم ادم بدی باشیم و هر کجای دنیا هم باشیم تنها اوست که صدای درونمون میشنوه ، خدایا .. بعضی وقتا میگم ته ته دنیا و اخرت و تمام این زندگی چیه ، کاش از بدو خلقت خلق نمیشدم ، زندگی کردن توی ایران مث مرگ تدریجیه ، نابغه هم باشی کم میاری ، ازین مرز و بوم ، بوی نامطبوعی به مشامم می اید .

وقتی بهش فکر میکنم میبینم جدی جدی بزرگ شدم اونقدر بزرگ شدم که دیگه هیچی نمیبینم ، اونقدر بزرگ شدم که دیگه هیچی حس نمیکنم ، بعد تو همه کار کردم که فقط بزرگ بشم ، قوی بشم ، اونقدر درد تو بزرگ بود که اینقدر بزرگم کرد که توش گم شدم ، توی این بزرگی لعنتی ، درسته زمان برد درسته درد داشت ولی همشو به جون خ